lunedì 29 gennaio 2018

I dì du la merla


Ecco il testo della poesia di Luisa Oprandi, che ha vinto il concorso Poeta Bosino per il 2018, organizzato dalla Famiglia Bosina, che ha vissuto il suo momento conclusivo durante la Festa d'ra Giobia, lo scorso giovedì 25 gennaio.


I dì du la merla
di luisa oprandi

I  trìi dì du la mèrla a la fin de Genàr,
quand la nòtt sa dislengua in d’ ul ciel ch’a vèn ciàar,
lassàn giò tὔtt intùrna, sti gran malcapazz,
‘na baὔscia de tèra mesciaàda cul giàzz.
L’è périculùus nà fὂra de cà,
basta nagόtt per pudé vultà là,
catà sὔ ‘n tupìcch, scarpὔscià cumè ‘n bàmba,
finì lung e tiràa, cun scepàda ‘na gamba…
Cun nel cò sti pensée, ul Pedar ‘na sira,
ghe dis a la miée, che de nόmm fa Palmira,
“ duman a pruvéed, per fà da disnà,
te vett de per ti, mi sto in lett a runfà”..
Palmira, ul dì dòpu, la va fò de per lée,
la cata ul giambùn in del cervelée,
dal macelàar un pulìn già bel nétt,
in dul prestinèe tri o quatar michétt.
‘Na ròba nurmal, s’el fὔdess mia che lùur,
Palmira e ul so Pedar,  pὔntὔall ai nὂv ur,
vann fὂra de cà, tὔtt i dì sottbrazzètt,
lée in capelìna, lὔ vestì ‘mè un sciurétt.
“Se l’è stamatina sta gran nuità?
Ul Pedar gh’è nò, al sarà mia malàa?”
la pensa par prima la sciura Cesira,
‘mè la ved, de per lée, in gir la Palmira.
La fa minga in temp a fa sto pensée,
che, svelta me ‘n ratt, la ga riva lì adré
la Pina, che, senza tirà un zicch ul fiàa,
la frigna “ un quajcoss  a l’è capitàa…
me sunt incurgiὔda,  te ‘l disi sincera,
che ‘l Pedar g’aveva ‘na gran brὔta cera.
Al faseva fadiga a tégnigh ul pass,
tacà alla Palmira quand nàven a spass”…
‘Na parola l’è pocch, dὔὔ in anca tropp,
quel  όmm l’évan faj, in d’un bòtt, tutt a tòcch:
perché nel vidé che parlàven sottvùus
anca la Gina e ‘l Tumàs, sò murùus,
de pudè  dì la sua évan pensà
e un cicinìn anca lùur a tacag là :
“l’è minga un cάas che l’ho vist propri mi
in farmacia che saran già dess dì
ho minga pudὔu scultà s’el cumpràva
al parlava sottvùus e intant  al bufava”
E se a dì sti paroll l’è la Gina barbèra,
gh’è propri da credig: la roba l’è vera.
Ul grὔpp discὔteva tacàa a la finestra
de la cà dula Rosa, la sciura maestra
la pὔssée riverìda de tutt ul paés
e naja in pensiùn da un ann e sées mées,
che, cun vùus muresìna e fa piangiurlènt,
ga fà un refilé a tὔta sta gent:
“L’è ‘na roba privàda, se def stagh atènt
a minga riscià de parlà malamènt….
Sti mia lì da fὂra, a sὔtà a zabétà,
ve prepari un cafè, vegnì dentar in cà”.
In cà gh’eva lée cui so tri surèll,
‘na zia, ‘na cὔsina e la miée d’un frèdell.
Scultàda la storia, bevὔὔ ul cafè,
la Rosa, già smorta, la leva sὔ in pée,
cun fa de perpetua e cun grand devuziùn,
la và in la so stanza, la derviss ul cifùn
pὂ la turna in cὔsina cunt in man ul rusari:
“disemm ‘na preghiera per quel strafalàri..
intant che partissum insèma e  ‘nemm via
per digh al cὔràa de sunà l’agunìa”.
Nel fa cincènt métar fin in fund a la stràva
la fila de gent a ogni pass s’ingrusàva.
Finchè li davanti a la gran prucessiùn,
saltàa fò tὔtt a’n bott, da chissà qual cantùn
cumpariss tὔtt bel lustar cumè un figὔrin
ul Pedar e in fianc la sò miè in capelìn.
Cun la bòca verta e i ὂcc spalancàa
se ferman lì tὔcc e  ul Pedar al fa:
“Sta mὔgia de gent l’è mia roba nurmal,
al par che si drè a ‘nà a un fὔneràl…
Che facc bianch e smort…..vardée invèci mi
sun fresch me ‘na rὂsa….. sun levàa sὔ a mesdi”
                                                           



Nessun commento:

Posta un commento