Amore a sessant'anni

 

Amuùr a sesant’ann

 

A sesant’ann ma sunt inamurà,

in trüscia ‘l cöör anmò par una dona,

ma sunt spusà, a gh’ho tri fiö par cà

e ‘na prumesa dananz a la Madòna.

 

Epüür ul cöör al cùur e le l’è bela,

düü ugìtt ca fan passà tucc i magàgn,

dent ul me cò la brila me ‘na stèla,

ga pensi ‘l dì e la nott: destin vilàn.

 

Un nasin ‘me ‘n puntìn, e ‘na buchìna…

cent e mila surìs dumà par mi,

e l’è giùina, dulza e peverìna;

sa gh’è le gh’ho curàgg, sun mia stremìi.

 

Da paròll na fa pòcch, l’è mia ‘na miée,

preferìs stà visìn, i mè basìn,

i mè brasc, i carèzz, insema a le

vùga ‘l temp, cùur la vita, bel facìn.

 

Ga pias andà a balà, ga pias viagià,

durmì e vess ninàda me’n fiurìn.

E mi bali cun le, vöri pensà

dumà al so bèn, dumà a restag visìn.

 

La so vùus l’è ‘n amuùr, la ta dislèngua,

i manìn paran fai da purcelàna,

i cavei curt e d’or, gh’è mia ‘na lengua

par dì, cunt i paròll, la mè matàna.

 

Ma par da viv dabùn un gran bel sögn,

cumànda le, smurfiùsa e piscinìna;

la me dona da piang gh’ha no bisögn:

sunt ul so nònu, e le la me neudìna.