Requiem par ‘na gàta
Dàsi dàsi ‘na carèza sü la cùa
e n’altra
süra ‘l fiàa ch’al bòfa pü.
Te se
rivàva lünga me ‘na spana,
tigrèta
bela, usìtt cuert da lana,
ma in trìi
dì i tò ùng su l’utumàna
m’hann fai
capì, selvadiga Amelie,
che ‘n gibiléri
sfularmàva in cà,
piscinina,
gatìna da mazà.
Dàsi dàsi
‘na carèza sul tò màa,
ul gropp
l’è lì, ul dutùur l’è chi par tì.
Ul salüd in
düü òcc senza ‘legrìa,
bàla la cùa.
L’è ùra.
Sü… ‘némm
via.
Requiem per una gatta
Adagio adagio una carezza sulla coda,
e un’altra
sopra il fiato che non soffia più.
Sei
arrivata lunga come una spanna,
tigretta
bella, piccole ossa coperte di lana,
ma in tre
giorni le tue unghie sull’ottomana
mi hanno
fatto capire, selvatica Amelie,
che un
trambusto impazziva in casa,
piccolina,
gattina da ammazzare.
Adagio
adagio una carezza sul tuo male,
il nodo è
lì, il dottore è qui per te.
Il saluto
sono due occhi senza allegria,
balla la
coda.
E’ ora.
Su…andiamo
via.
Nessun commento:
Posta un commento